theatro anapoda

research & performance

Όταν σταμάτησε ο χρόνος

12 Εγκαταστάσεις και Δράσεις στο Τούρκικο Σχολείο, 09/13, Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου

 

Η υπηρεσία νεότερων μνημείων και τεχνικών έργων Δωδεκανήσου του ΥΠΠΟΑ συμμετέχει στις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2013 που έχουν θέμα «Η παρουσία του χρόνου» με σειρά εκδηλώσεων που έχουν τίτλο «Όταν σταμάτησε ο χρόνος».
Οι εκδηλώσεις διοργανώθηκαν στους χώρους του εργοταξίου αναστήλωσης του Νεοκλασικού Σχολείου της πλατείας Κλεοβούλου και περιλάμβαναν εκπαιδευτικές ξεναγήσεις, προβολή βίντεο και μουσικά και θεατρικά δρώμενα στη διάρκεια του τριημέρου από 27 έως 29 Σεπτεμβρίου. Όλες οι εκδηλώσεις διαπραγματεύονται το καταστροφικό γεγονός της ανατίναξης της πυρίτιδας στον Ναό του αγίου Ιωάννη των Ιπποτών (πάνω στα ερείπια του χτίστηκε το σχολείο) που άλλαξε ανεπανόρθωτα τη μορφή της κεντρικής περιοχής της μεσαιωνικής πόλης της Ρόδου καθώς και τον μεγάλο σεισμό που έπληξε το νησί ένα μήνα νωρίτερα. Η κεντρική εκδήλωση έλαβε χώρα την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου από 6.00-10.00 μ.μ και περιλάμβανε αναβίωση των εσωτερικών χώρων του σχολείου με θεατρικά δρώμενα από την ομάδα ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΠΟΔΑ.

 

DSC00906

 

 

 

ΘέατροΑνάποδα / 12 Εγκαταστάσεις και Δράσεις στο Τούρκικο Σχολείο, 09/13, Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου

 

 

κάτοψη2 copy

0.  Μετρονόμος

  1. Η κύρια σημασία του ρήματος Κτίζω
  2. Ο σεισμός και η έκρηξη στη Ρόδο 1856 Hedenborg (Βολονάκη Μ)-1
  3. Η καταστροφή
  4. Το προπατορικό αμάρτημα
  5. Η εκπαίδευση σε κατάσταση ισορροπίας
  6. Μεθύστε
  7. Τα γενέθλια
  8. Τα δώρα του χρόνου
  9. Οι χρόνοι της γραμματικής
  10. Μετά την καταστροφή
  11. Το πλέγμα του χρόνου
  12. Ξεδιπλώνοντας το χρόνο

 

 

 

 

 

‘Όλοι ξέρουμε ότι είμαστε υλικά όντα, υποκείμενα στους νόμους της φυσιολογίας και της φυσικής, κι ότι ακόμα και όλες οι δυνάμεις των συναισθημάτων μας ενωμένες, δεν μπορούν να υπερνικήσουν τους νόμους αυτούς. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους απεχθανόμαστε. Η πανάρχαια πίστη των εραστών και των ποιητών στη δύναμη της αγάπης που είναι ισχυρότερη από το θάνατο, αυτό το finis vitae sed non amoris (το τέλος της ζωής αλλά όχι της αγάπης), είναι ψέμα, άχρηστο και ούτε καν διασκεδαστικό. Πρέπει λοιπόν κανείς να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι δεν θα είναι παρά ένα ρολόι που μετρά το χρόνο, που πότε θα χαλάει και πότε θα επισκευάζεται και ο μηχανισμός του οποίου παράγει απόγνωση και αγάπη, από τη στιγμή που το βάζει μπροστά ο δημιουργός του; Πρέπει άραγε να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι κάθε άνθρωπος ξαναζεί τα αρχαία μαρτύρια, τα οποία μάλιστα γίνονται ακόμα φοβερότερα ακριβώς επειδή η επανάληψη τα καθιστά κωμικά; Εντάξει, καμία αντίρρηση, η ανθρώπινη ύπαρξη επαναλαμβάνεται, αλλά να επαναλαμβάνεται σαν το ρεφρέν λαϊκού άσματος ή δίσκος που κάποιος μεθύστακας βάζει ξανά και ξανά στο τζουκ μποξ…’

Σολάρις, Stanislaw Lem

 

 

μετρονόμος

 

 

 

‘Ο χρόνος δεν έχει νόημα χωρίς το θάνατο. Ο θάνατος χρησιμοποιεί το χρόνο. Αυτή είναι μια σωρευτική διαδικασία και έτσι ο χρόνος καταναλώνεται όλο και πιο γρήγορα. Χρόνος είναι αυτό που τελειώνει. Χρόνος είναι ο περιορισμένος χρόνος που βιώνεται από ένα όν το οποίο αισθάνεται το χρόνο δηλαδή κάνει ρυθμίσεις στο χρόνο στο πρότυπο αυτών που ο Korzybski ονομάζει συμπεριφορά νευρο-μυϊκής πρόθεσης αναφορικά με το περιβάλλον σαν σύνολο.ο έλεγχος χρειάζεται χρόνο. Ο Έλεγχος έχει ανάγκη το ανθρώπινο χρόνο. Ο έλεγχος χρειάζεται τα δικά σου σκατά, κάτουρα, πόνο, οργασμό, θάνατο. Τι σκοπεύει λοιπόν να κάνει ο έλεγχος με αυτό το τόσο όμορφο εμπόρευμα? (Όπως και οι ιερείς των Μάγια) σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τον ανθρώπινο χρόνο για να φτιάξει περισσότερο χρόνο. Αν ο χρόνος είναι αυτό που βιώνει ένα όν που αισθάνεται, τότε ο θάνατος για το όν αυτό είναι το τέλος του χρόνου. Και αν πάρουμε το θάνατο σαν μηδενικό τότε μπορούν να συμπληρωθούν επιταγές για οποιαδήποτε χρονικά ποσά προσθέτοντας μηδενικά.’

Ο Α Πουκ είναι εδώ, William Burroughs

 

 

DSC01055

 

 

‘Τα μεγάλα ρολόγια στους τοίχους σταμάτησαν – κανείς δεν τα κουρντίζει. κι αν κάποτε στέκομαι μπροστά τους, δεν είναι για να δω την ώρα, μα το ίδιο μου το πρόσωπο, καθρεφτισμένο στο γυαλί τους , περίεργα άσπρο, γύψινο, απαθές, σαν έξω απ’ το χρόνο, ενώ στο σκοτεινό τους βάθος οι σταματημένοι δείχτες, πίσω ακριβώς απ’ το είδωλό μου, είναι ένα ασάλευτο νυστέρι που πια δεν έχει να ανοίξει ένα τραύμα, δεν έχει να μου αφαιρέσει τίποτα – φόβο ή ελπίδα, αναμονή κι αδημονία’.

Ισμήνη, Γιάννης Ρίτσος

 

 

DSCN0703

 

 

DSC01042

 

 

DSC00877

 

 

DSCN0745

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Οκτώβριος 17, 2013 by in performance and tagged , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: